prev next

Farida Aghris

“Vanmorgen, op de Zwart Janstraat, zag ik een paar oude, versleten gastarbeiders. Ik herkende mijn vader daarin. Het zijn mannen die hard hebben gewerkt, maar de taal onvoldoende machtig zijn. Ze veroorzaken helemaal geen problemen en toch wordt er ontzettend op hen neergekeken. Ze dragen veel verantwoordelijkheid, hebben veel meegemaakt, maar zijn te bescheiden en niet mondig genoeg om voor zichzelf op te komen.”


Ik ben in Rotterdam geboren en in Nieuwerkerk aan den IJssel opgegroeid. Op school heb ik altijd alleen met blanke kinderen in de klas gezeten en dat is goed geweest voor mijn eigen ontwikkeling. Als ik terugkijk dan is het met name die basisschoolperiode geweest waar ik een achterstand had. Mijn vader komt van het platteland en is als analfabeet hier naar toe gekomen. Hij is de jongste uit een gezin met zes kinderen en mocht niet naar school omdat hij de jongste was. Hij moest helpen met het vee. Mijn moeder komt uit de stad en zij is tot aan de middelbare school naar school gegaan. Haar familie is hoger opgeleid dan die van mijn vader. De drive, het stimuleren om een opleiding te volgen, komt van mijn vader.
Een hele slimme, wijze man die het heel erg heeft gevonden dat hij nooit naar school is gegaan. Hij heeft er alles aan gedaan om er voor te zorgen dat wij onze diploma’s haalden en zei altijd: ‘Ik heb die kans niet gehad, maar jullie wel!’ Ondanks dat hij de taal slecht sprak en mij thuis niet kon helpen met huiswerk, is hij wel altijd naar de rapportenavonden gegaan, deed hij vrijwilligersklusjes op school en had hij goed contact
met de leraressen. Hij regelde zelfs bijles, terwijl dat niet eens nodig was. Ik heb een oudere zus en een oudere broer, dus als klein kind heb ik wel een beetje van de Nederlandse taal meegekregen. Maar de eerste vier jaar van mijn leven ben ik altijd thuis gebleven en kwam pas op de kleuterschool voor het eerst in aanraking met autochtone kinderen. Ik was heel verlegen en ik heb erg gehuild. Ik vond het vreselijk eng.
De kleuterklas heb ik zelfs over moeten doen, omdat ik te verlegen was. Inmiddels is daar weinig van over. Ik heb snel geleerd dat assertiviteit en contact maken met anderen in deze samenleving belangrijk is om verder te komen. Uit pure ambitie ben ik op dat punt veranderd al, ben ik privé soms nog steeds dat bescheiden, verlegen meisje. Lees het heleverhaal in het boek ‘Generatie YEP’.

Lees het hele verhaal in het boek ‘Generatie YEP’.

  • Hyves
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Digg
  • MySpace

Comments are closed.