prev next

In-Soo Radstake

“Vroeger had je de specifieke Turkenbaantjes, nu kan elke positie door wie dan ook worden ingevuld. Als je maar zorgt dat je de beste bent.”

Op mijn achttiende ben ik aan de hogeschool in Zwolle de opleiding journalistiek gaan doen. Ik heb er zes jaar over gedaan, niet omdat ik een slechte leerling was, maar omdat ik vrij snel aan het werk ben gegaan. Tijdens mijn opleiding kwam ik er achter dat het harde nieuws mij niet echt trok. Het is toch de waan van de dag. Vanavond komt het op het journaal, morgen staat het in de krant en overmorgen is het weer helemaal anders. Ik wilde me richten op de achterkant: human interest, de documentaires. Met een vriend die stage liep bij een productiebedrijf zijn we tv-programma’s gaan maken voor RTL. Later werkte ik onder meer voor SBS, Veronica en de publieke omroep.

Mijn eerste documentaire, ‘Made in Korea, een enkeltje Seoul-Amsterdam?’ (2006) is geproduceerd door San Fu Maltha, een van de grootse filmproducenten van Nederland. Na de documentaire, die inhoudelijk om mij draaide en waarvan ik zelf de regie deed, heb ik mijn eigen productiebedrijf opgezet. Ik kom er nu wel achter dat ik niet alles tegelijk kan oppakken. Regisseren is heel leuk, maar je kunt maar één project tegelijk doen. Dat kan, als het veel omvattend is, ook vernauwend werken. Als producent kun je je met meerdere projecten bezighouden en dus ook meer business maken. Er moet uiteindelijk ook geld verdiend worden. Ik heb onder andere documentaires gemaakt over Surinaamse jongeren en Rutger Hauer. Ook ben ik producent van de film Carmen van het Noorden en co-producent van de film Spion van Oranje met Paul de Leeuw. Speelfilms maak ik graag voor een zo breed mogelijk publiek. De documentaires noem ik need-to-tell-stories, verhalen die in mijn ogen gewoon verteld moeten worden. Het gaat goed. Toen ik drie jaar geleden begon, dacht ik, het eerste jaar moet ik overleven, het tweede en derde jaar moet ik twee documentaires en twee speelfilms maken. Ik heb dat doel al gehaald. Tussen het derde en de vijfde jaar moet ik in staat zijn om alleen een film van de grond te kunnen trekken. Het gaat wel over miljoenen, dus dat kost tijd. Het is belangrijk met mensen samen te werken. Het is gezellig, leuk en praktisch. Degenen met wie je werkt, hebben ook weer andere netwerken. Van mijn ouders heb ik geleerd dat je er hard voor moet knokken als je iets wil bereiken. Zij waren zelfstandig ondernemers en hebben 25 jaar een handelsdrukkerij gehad. Nadat mijn moeder voor de twee keer een hersenbloeding kreeg en mijn vader niet meer in zijn eentje de zaak kon runnen, hebben ze de drukkerij verkocht.

Lees het hele verhaal in het boek ‘Generatie YEP’.

  • Hyves
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Digg
  • MySpace

Comments are closed.