prev next

Janis Tamsma

“Alles start echter met vakmanschap. Of je nu wit of zwart bent, man of vrouw.”

Mijn vader had het in Suriname soms zo arm dat hij alleen rijst te eten kreeg. Hij kwam naar Nederland om te studeren en een beter bestaan op te bouwen. Mijn moeder volgde hem. Vooral mijn vader heeft me altijd gepusht om door te leren. Zeker nu ik ouder ben kan ik goed begrijpen dat hij zijn kinderen het allerbeste wilde meegeven. Ik heb respect voor hem en hoe hij zich aan zijn sociale milieu heeft ontworsteld.

Ik ben geboren en opgegroeid in Groningen. We woonden in een leuke wijk met meer kleurlingen. De lagere school was een hele leuke tijd. Omdat mijn ouders het graag wilden, ben ik in een duurdere buurt naar een goed aangeschreven school gegaan. Ik moest elke dag op de fiets een uur heen en een uur terug, terwijl er ook scholen in de buurt waren.

De zes jaar op het vwo heb ik niet als leuk ervaren. Het was een hele witte school met kinderen uit de betere milieus en vrijwel geen allochtonen. Ik viel tweemaal op omdat ik gekleurd ben en uit een mindere wijk kwam. Ik vond het heel vervelend dat de kinderen mij daar mee confronteerden, mij discrimineerden en uitsloten. Het voelde heel raar. Op de lagere school was ik populair, deed ik leuk mee en had ik het naar mijn zin en nu stond ik aan de zijkant. Ik begreep het ook niet. Ik kwam toch ook uit Groningen en sprak zelfs beter Nederlands dan vele van hen. Ik heb het er wel met mijn ouders over gehad, maar in die tijd deed je toch wat je ouders zeiden. Het niet tegenspreken van je ouders zit ook in de Surinaamse cultuur.

In mijn pubertijd begon ik me steeds meer af te zetten tegen mijn omgeving. Ik kreeg een hekel aan de ‘kakkers’ op school en trok steeds meer op met Surinaamse leeftijdsgenoten die in dezelfde situatie zaten als ik. Lotgenoten, jongeren die het gevoel hadden nergens bij te horen omdat we tijdens reizen naar Suriname geconfronteerd werden met het feit dat we er daar ook niet bij hoorden. Gelukkig wist ik wel altijd wat ik deed. Ik had toch ook wel het gevoel dat ik me tegenover mezelf en anderen moest bewijzen. Ik ben heel fanatiek gaan dansen om mezelf te onderscheiden. Breakdance en streetdance waren mijn ding. Het was in die tijd dat MTV opkwam en ik groeide door tot ik demo’s en lessen kon geven. Ik heb aan internationale en nationale wedstrijden meegedaan en in meerdere demoteams gedanst, waaronder het Adidas-demoteam. Op het moment dat je voelt dat je ergens goed in bent, geeft dat een boost aan je zelfvertrouwen waardoor je ook weer andere talenten durft te ontdekken.

Lees het hele verhaal in het boek ‘Generatie YEP’.

  • Hyves
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Digg
  • MySpace

Comments are closed.