prev next

Navid Otaredian

“Een visie op globalisering en multiculturalisering en het verband daartussen ontbreekt nu nog in Nederland. Intercultureel leiderschap is pure noodzaak.”

Op 19 december 1984 ben ik samen met mijn vrouw en ons kindje uit Iran naar Nederland gevlucht. Ik had geen idee wat ik moest doen en ik wist niet of we mochten blijven. Prioriteit was het veiligstellen van mijn gezin. Het beste wat ik kon doen, was leren communiceren met mijn omgeving en binnen anderhalve maand zat ik met hulp van Vluchtelingenwerk op Nederlandse les.

In 1984 kon je nog zeggen dat Nederland een land was met fysieke landsgrenzen. Als je naar Duitsland wilde, moest je langs de douane. Op TV waren er twee zenders en met moeite kon je de Duitse en Belgische kanalen ontvangen. Vroeger kon je zeggen dat mensen uit Marokko en Turkije min of meer een homogene cultuur binnen kwamen. De laatste jaren heeft de wereld zich echter steeds dieper in ons genesteld. Nieuwelingen wanen zich eerder in Europa dan in Nederland. Landsgrenzen doen er steeds minder toe. Je ziet dit ook met de productie van goederen door bedrijven. Een apparaat van Philips is misschien ooit in Nederland ontwikkeld, maar wordt geproduceerd in China met onderdelen die wellicht uit India komen. We kunnen het zelfs niet meer alleen maken, we zijn afhankelijk geworden van andere landen, andere culturen, andere mensen. De wereld met al zijn verschillen is heel klein geworden. Een klik op het net en je hebt er contact mee. Globalisering en multiculturalisering zijn twee kanten van de dezelfde wereldwijde verandering. We moeten ons afvragen welke meerwaarde we kunnen halen uit de verscheidenheid aan culturen in Nederland.

Lees het hele verhaal in het boek ‘Generatie YEP’.

  • Hyves
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Digg
  • MySpace

Comments are closed.