prev next

Voorwoord

“Generatie YEP; de opkomst van de Young Ethnic Professionals” is een welkom boek.

Zelf stond ik mede aan de voet van het Handvest van de Aarde en dat eindigt met: ‘en de vreugdevolle viering van het leven’. Deze prachtige collage van interviews heeft één rode draad en dat is precies de positieve toon die er blijk van geeft dat alle geïnterviewden er in geslaagd zijn het te brengen tot ‘de vreugdevolle viering van het leven’. Het is inmiddels al weer drie jaar geleden dat Carolina Lo Galbo in gesprek met mij neerschreef ‘De Vrees Voorbij; een hartenkreet’; en dat was weer een vervolg op mijn 5 mei-lezing in 2006 onder de titel ‘De Derde Bevrijding’. Zo bond ik de strijd aan tegen vreemdelingenangst en brak lansen voor participatie en een interculturele samenleving. Dat bleek een lange mars te worden. En nu ligt daar dit prachtige boek van Arjan Erkel. Deze keer geen doemdenkerige verhandelingen, maar zeer levendige getuigenissen van een reeks ethnic professionals. Geslaagde rolmodellen die het duidelijk maken dat je kunt slagen in de Nederlandse samenleving; vleesgeworden participatie.

Wat een rijkdom.

Arjan, al net zo’n Hollandse kaaskop als ikzelf, en Sezgin verdienen dank en gelukwensen voor dit prachtige initiatief. Zo kan het dus ook! Als voorzitter van het Universitair Asiel Fonds weet ik dat ieder jaar enkele honderden asielzoekers in Nederland slagen; letterlijk en figuurlijk. De reeks ‘miniatuurtjes’, die in dit boek aan het woord komen, zijn goeddeels kinderen en kindskinderen van gastarbeiders. Zij zijn hun ouders en grootouders dankbaar en maken duidelijk dat jongeren niet moeten klagen over discriminatie, maar kansen moeten pakken. Intussen wordt al lezend duidelijk hoezeer het niet eenvoudig is ‘te slagen’ en hoezeer de capaciteiten van hen die van elders komen vaak onderschat worden. Al lezend en genietend van deze succesverhalen borrelen er bij mij nieuwe hartenkreten naar boven. Allereerst dat dit boek door velen gelezen zal worden: geef het door.

Vervolgens dat de geïnterviewden doorgaan met wat velen al doen: namelijk zich inzetten jonge mannen en vrouwen uit ‘etnische’ groepen te laten participeren. Zij kunnen geloofwaardig zeggen: ‘Niets doen, niet meedoen, is er hier niet bij!’ Tenslotte blijkt dat respect voor de ouders en grootouders -daar vloeien de interviews van over- iets heel anders is dan geen moderne en Nederlandse invulling geven aan religieuze waarden. Met name de Islam heeft een schat aan mogelijkheden respect en compassie inhoud te geven. Dit boek is kleurrijk in vele opzichten. Het is deagenda voor de toekomst; met als rode draad, ik schreef het al, de vreugdevolle viering van het leven.

Ruud Lubbers

  • Hyves
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Digg
  • MySpace

Comments are closed.