prev next

Karim Erja

“Je moet als organisatie authentiek zijn aan de samenleving en je beeldcommunicatie daarop aanpassen. Je moet een afspiegeling zijn van jouw consumenten.”

Ik ben half Nederlands, half Marokkaans en kom uit de Alexanderpolder in Rotterdam. Omdat ik bij mijn moeder ben opgegroeid, heb ik nooit Marokkaans geleerd. Op de Van Veldhuizenschool, mijn lagere school, was de diversiteit voor die tijd al best groot. Surinamers vormden na de Nederlanders de grootste groep. We hadden zelfs een Surinaamse docente. Het was geen witte of zwarte school, het was hoe multiculturaliteit zou moeten zijn. Mijn tijd daar is de basis geweest voor hoe ik nu in het leven sta. Uit bijna elke cultuur die er in Rotterdam is, ken ik wel iemand.

In de zomer van 2008 ben ik met mijn vader, met wie ik altijd goed contact heb gehad, naar Marokko geweest. Mijn familie bestaat uit Berbers en woont in een dorpje vlakbij Agadir dat voor het grootste gedeelte Arabisch is. Bij aankomst in het ouderlijk huis zag ik dat er een foto van mij aan de muur hing, dat was voor iedereen heel emotioneel. Zij kenden me alleen als baby en het gaf mij een mooi gevoel dat ik daar zo prominent hing. Op de eerste dag aten we tajine, een stoofschotel met vlees en vis gekookt in een kleien pot. Ik wist dat je tajine daar met je handen eet, maar de precieze gebruiken kende ik niet. Ik zat aan tafel en pakte iets van de overkant. Iedereen zat me opeens gek aan te staren. Voor hen was het net alsof ik van andermans bord zat te eten. Het maakte duidelijk hoe Nederlands ik eigenlijk ben. Al was het er af en toe wel saai, ik vond het een mooi land met een open en hartelijke cultuur. Kon iedereen maar een stukje van daar proeven. De huidige perceptie over Marokkanen in Nederland doet die cultuur zoveel onrecht aan. Echt irritant dat dit zo moet zijn.

Lees het hele verhaal in het boek ‘Generatie YEP’.

  • Hyves
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Digg
  • MySpace

Comments are closed.